تعریف خویشتن‌داری فضایی در گفت‌وگوبا اِولین کراس، معمار ارشد
دشوارترین مرحله در اجرای کلید در دست ما، دانستن لحظه‌ی توقف است. با معمار ارشد معماری داخلی استودیو درباره‌ی فرایند طاقت‌فرسای به سرانجام رساندن یک فضا و ایستادگی در برابر وسوسه‌ی انباشتن اتاق از اشیا گفت‌وگو کردیم.
وسواس دقت
کراس یادآوری می‌کند: «خویشتن‌داری امری طبیعی نیست. وقتی به مبلمان سفارشی شگفت‌انگیز و آثار هنری عظیم دسترسی داری، غریزه‌ات می‌گوید خلأ را پر کن. اما تجمل را باید در خویشتن‌داری جست.» در سفارش بازالت ریج، تیم یک روز پیش از تحویل نهایی به کارفرما، سه اثر حجمی متمایز را از فضا کنار گذاشت.
تحویل فضای نهایی
آخرین لایه‌ی گزینش و چیدمان سفارشی باید همچون علامت‌های نگارشی عمل کند، نه کل جمله. کراس بر این باور است که اگر بتوان شیئی را از اتاق برداشت بی‌آنکه انرژی فضایی آن فرو بریزد، آن شیء از همان ابتدا به آنجا تعلق نداشته است.
اضطراب خلأ
کراس توضیح می‌دهد: «کارفرمایان اغلب در برابر یک دیوار خالی دچار اضطرابی عمیق می‌شوند. آن‌ها تهی‌بودن را مسئله‌ای می‌بینند که باید با اثری هنری یا مبلمان توکار حلش کرد. کار من این است که قانعشان کنم فضای منفی ویژگی اصلی است و خود دیوار، شاهکار.»
کاستن از اشیا
در مرحله‌ی پایانی گزینش و چیدمان، استودیو قاعده‌ای سخت‌گیرانه برای کاستن به کار می‌بندد: در برابر هر شیء یا قطعه مبلمان تازه‌ای که به فضا وارد می‌شود، یکی باید بیرون برود. این انضباط ریاضی‌وار تضمین می‌کند که فضا هرگز از مرز نامرئی میان «گزینش‌شده» و «شلوغ» نگذرد.
علامت نگارشی، نه نثر
اگر معماری داخلی نثر یک رمان باشد، مبلمان سفارشی باید علامت‌های نگارشی آن باشد. کراس می‌گوید: «اتاق نباید با مبلمان پرهیاهو بر سرت فریاد بزند. تنها یک صندلی برنزی بسیار سنگین با پتینه (زنگار طبیعی)، که درست در مسیر پرتوی از آفتاب نشسته باشد، بی‌نهایت بیش از اتاقی انباشته از کاناپه‌های مجلل سخن می‌گوید.»
انضباط نه‌گفتن
خویشتن‌داری راستین انضباطی می‌طلبد که بتوان شیئی زیبا را تنها به این دلیل که فضا به آن نیازی ندارد، نپذیرفت. استودیو اخیراً از یک مجسمه‌ی سرامیکی عظیم در تراز موزه چشم پوشید، چرا که جای‌گیری آن، خط دید پیوسته‌ای به طول ۴۰ فوت را در اقامتگاه اصلی از نظر بصری مخدوش می‌کرد.
گزینش فضای منفی
ما اشیا را گزینش نمی‌کنیم؛ هوای پیرامون آن‌ها را گزینش می‌کنیم. کراس در جریان یک اجرای کلید در دست، روزها را صرف جابه‌جا کردن یک میز ناهارخوری به اندازه‌ی چند سانتی‌متر می‌کند تا جریان فضای خالی پیرامون آن، در دل شبکه‌ی سازه‌ای، کاملاً و با دقتی ریاضی‌وار متوازن به نظر برسد.
کی باید از ساختن دست کشید
کراس با اشاره به اصل بنیادین مینیمالیسم می‌گوید: «پروژه زمانی کامل است که دیگر چیزی برای کاستن نمانده باشد، نه زمانی که چیزی برای افزودن باقی نمانده.» آخرین روز در کارگاه هرگز به نصب نمی‌گذرد؛ به برداشتن آرام آخرین عوامل حواس‌پرتی می‌گذرد.
