پذیرفتن پتینه‌ی مصالح وگذر ناگزیر زمان
معماری نباید بکوشد زمان را منجمد کند. محیطی بی‌نقص و بی‌روح، ذاتاً مصنوعی به نظر می‌رسد. در کار ما، اولویت با مصالح خامی است که تاریخ خود را ثبت می‌کنند و به فضا اجازه می‌دهند همپای انسان‌هایی که در آن زندگی می‌کنند، با وقار پا به سن بگذارد.
پذیرفتن فرسایش مصالح
ما چوب بلوط خام، تراورتن آب‌بندی‌نشده و گچ خام را دقیقاً به این دلیل برمی‌گزینیم که بی‌نقص نیستند. این مصالح چربی دست انسان، رطوبت هوای اقلیم و اصطکاک استفاده‌ی روزمره را به خود جذب می‌کنند. این فرسایش آرام نقص نیست؛ تحقق نهایی حقیقت ساختاری ماده است.
برنز، سطحی زنده
در ساخت‌های سفارشی اخیرمان، به‌وفور از برنج و برنزی که پتینه (زنگار طبیعی) گرفته‌اند برای یراق‌آلات معماری بهره برده‌ایم. این فلزات در آغاز نصب، درخششی تند و سرد دارند. در گذر سال‌ها، بخش‌هایی که بیشتر لمس می‌شوند گرمایی صیقل‌خورده را آشکار می‌کنند و لبه‌های فرورفته در سایه‌ای ژرف تیره می‌شوند.
افسانه‌ی فضای بی‌لک
وسواس امروزی به سطوح بی‌لک و شست‌وشوپذیر، محیط‌هایی بی‌روح می‌آفریند. خانه‌ای که هرگز خراش یا لکه‌ی آبی بر خود نشان نمی‌دهد، خانه‌ای است که هستی انسان را انکار می‌کند. ما فضاهایی طراحی می‌کنیم که از نشانه‌های ملموس زندگی جاری استقبال کنند.
تراورتن و اصطکاک
تراورتن، هنگامی که منافذش پر نشود و صیقل نخورد، داستانی زمین‌شناختی روایت می‌کند. با عبور گام‌ها از یک آستانه در طول دهه‌ها، سنگ اندک‌اندک فرو می‌نشیند و مسیرهای همیشگی خانه را ثبت می‌کند. این اصطکاک، کفی ایستا را به بومی زنده و همواره در حال دگرگونی بدل می‌کند.
چربی تماس انسانی
هر بار که دستی دستگیره‌ی چوبی سفارشی را می‌کشد یا به دیواری با پوشش دوغاب آهک کشیده می‌شود، ذراتی ریز از چربی بر جا می‌ماند. با گذشت زمان، رنگ این نقاط تماس عمیق‌تر می‌شود و نقشه‌ای طبیعی از تعامل انسانی پدید می‌آید که هرگز نمی‌توان آن را در کارخانه به‌طور مصنوعی بازسازی کرد.
اکسایش به‌مثابه گزینش
اغلب اجازه می‌دهیم فلزات سازه‌ای بیرونی به‌طور طبیعی اکسید شوند. در برخورد باران و هوای ساحلی با فولاد خام، زنگاری که پدید می‌آید پوسته‌ای محافظ و سرشار از بافت می‌سازد. این فرایند به محیط اجازه می‌دهد از نظر بصری با چشم‌انداز پیرامونش درآمیزد؛ فرایندی که اقلیم آن را رقم می‌زند، نه معمار.
سطوح آب‌بندی‌نشده
آب‌بندی یک ماده تلاشی بیهوده برای متوقف کردن تحول آن است. با رها کردن سطوح ناهارخوری، سنگ‌کاری‌ها و نجاری معماری به‌طور کامل بدون پوشش، ساکن فضا را وا می‌داریم که به ماده احترام بگذارد. لکه‌ی شراب بر پیشخوانی از مرمر خام فاجعه نیست؛ خاطره‌ای ماندگار است که در جان خانه حک شده است.
طراحی برای سده‌ی آینده
وقتی به مصالح اجازه‌ی کهنه شدن داده شود، معماری از روندهای زودگذر فراتر می‌رود. فضایی که بر فلز پتینه‌خورده و چوب هوازده استوار است، کهنه به نظر نمی‌رسد؛ جاودانه به نظر می‌رسد. محیط‌های ما برای چرخه‌ی عمری پنج‌ساله ساخته نمی‌شوند؛ مهندسی می‌شوند تا به ارث برسند.
