رد مغالطه‌ی تزئین درطراحی معماری مدرن
تزئین تقریباً همیشه برای جبران تناسبی به کار می‌رود که هرگز حل نشده است. تزئین را بردارید تا خطای پنهان در زیر آن آشکار شود؛ و دقیقاً به همین دلیل است که کمتر کسی حاضر به برداشتن آن است.
تزئین به‌مثابه عارضه
وقتی کارفرمایی دیواری شاخص می‌خواهد، به‌ندرت در پی نقش‌مایه است. او به تناسبی واکنش نشان می‌دهد که نادرست حس می‌شود و دست به دامان تنها درمانی می‌شود که در دسترس دارد. پاسخ درست، بازنگری در ابعاد است، نه آراستن آن.
مسئله‌ی قرنیز
قرنیز سقف برای حل محل برخورد دو صفحه‌ای پدید آمده که هرگز قرار نبوده تمیز به هم برسند. اگر این محل اتصال به‌درستی جزئیات‌پردازی شود، با یک درز سایه و خطی راست، قرنیز دیگر نه چیزی برای پنهان کردن دارد و نه دلیلی برای وجود.
چه چیزی جای نقش‌مایه را می‌گیرد
حذف تزئین، اتاق را عریان نمی‌کند. جذابیت بصری را به همان چیزهایی منتقل می‌کند که همیشه بار اصلی را بر دوش داشته‌اند: نقش الیاف چوب، رگه‌های سنگ، ضرباهنگ درزها و سایه‌ای که گشودگی در ساعت ۴ بعدازظهر بر جا می‌اندازد.
خویشتن‌داری، فقر نیست
فضای داخلی کمینه اغلب با صرفه‌جویی اشتباه گرفته می‌شود. در عمل، این موضعی پرهزینه‌تر است، زیرا هر سطحی که باقی می‌ماند یکسره در معرض دید است و هیچ عنصر الحاقی‌ای در دسترس نیست تا خطایی را در خود پنهان کند.
اتصال صادق
بودجه‌ی جزئیات‌پردازی ما تقریباً به‌طور کامل بر محل‌های اتصال متمرکز است: جایی که کف به دیوار می‌رسد، جایی که دیوار به سقف می‌رسد، جایی که سنگ به برنز می‌رسد. این‌ها لحظه‌هایی‌اند که بازدیدکننده نمی‌تواند به زبانشان آورد اما همواره حسشان می‌کند، و همان جاهایی‌اند که تزئین به‌طور سنتی برای گریز از دشواری به کار گرفته می‌شود.
در برابر نقطه‌ی تأکید
هر نقطه‌ی تأکید پیش‌فرضش این است که باقی اتاق کافی نیست. ما ترجیح می‌دهیم همه‌ی سطوح را به معیاری برسانیم که به هیچ تأکیدی نیاز نداشته باشد، تا آنکه یک صفحه را برجسته کنیم و از بقیه چشم بپوشیم. اتاقی که نقطه‌ی برجسته‌ای دارد، اتاقی است که به کاستی‌ای اعتراف می‌کند.
گفت‌وگو با کارفرما
این دشوارترین گفت‌وگو در استودیوست. تزئین خوانا و بی‌واسطه است؛ تناسب هیچ‌یک از این دو نیست. توضیح اینکه اتاقی با چیزهای کمتر گران‌بهاتر به نظر خواهد رسید، کارفرمایی را می‌طلبد که حاضر باشد برای قانع شدن، تا پایان کار گچ صبر کند.
آنچه پس از حذف می‌ماند
آزمونی که به کار می‌بندیم ساده است. اتاق را از هرآنچه الحاقی است بپیرایید و بپرسید آیا آنچه می‌ماند ارزش نگریستن دارد. اگر ندارد، معماری شکست خورده و هیچ تزئینی آن را ترمیم نخواهد کرد. اگر دارد، تزئین از ابتدا لازم نبوده است.
